Hoe wordt de waarde van een vennootschap bepaald?

Het bepalen van de waarde van een onderneming is geen exacte wetenschap. Er is geen enkel 'magisch getal' dat voor iedereen klopt: de waarde hangt af van de cijfers uit het verleden, de verwachtingen voor de toekomst en de dynamiek van de markt. Om orde in die chaos te scheppen, gebruiken professionals verschillende waarderingsmethoden, verdeeld over enkele categorieën.

Gecorrigeerd netto actief (statische methode)

De basis is de balans van de onderneming. Men neemt het eigen vermogen en corrigeert dit naar de werkelijke, actuele waarde. Bezittingen zoals een bedrijfspand of voorraden staan vaak tegen historische aanschaffingswaarde op de balans; die posten worden geherwaardeerd naar de huidige marktwaarde, en ook latente belastingschulden worden verrekend. Het is een veilige, tastbare nulmeting.

Nadeel: houdt geen rekening met de toekomstige verdiencapaciteit van de onderneming.

Discounted Cash Flow (DCF)

Wereldwijd de meest theoretisch onderbouwde methode. U voorspelt de vrije kasstromen voor de komende jaren (doorgaans 3 tot 5 jaar). Omdat een euro vandaag meer waard is dan een euro over vijf jaar, worden die toekomstige kasstromen verdisconteerd naar hun huidige waarde met een discontovoet die het risico van de onderneming weerspiegelt.

Nadeel: zeer gevoelig voor aannames — een kleine wijziging in de prognose of de discontovoet leidt tot een compleet andere bedrijfswaarde.

De goodwill-methode (rentabiliteitswaarde)

Deze methode slaat een brug tussen substantie en toekomstige winst. De waarde is de som van de intrinsieke waarde (het gecorrigeerd netto actief) plus de goodwill. Goodwill is de meerwaarde uit zaken als een goede reputatie, een vast klantenbestand of intellectueel eigendom, en wordt vaak berekend door de 'overwinst' — de winst boven een normaal rendement op het eigen vermogen — te vermenigvuldigen met een factor (bijvoorbeeld 3 tot 5 jaar).

Methode van de multiples (relatieve waardering)

Een snelle, pragmatische methode. U kijkt naar recente verkopen van vergelijkbare bedrijven in dezelfde sector of naar beursgenoteerde sectorgenoten, en koppelt de waarde aan een financiële variabele zoals de omzet of de EBITDA. Voorbeeld: worden vergelijkbare IT-bedrijven verkocht aan 6 × EBITDA en heeft uw bedrijf een EBITDA van € 500.000, dan is de indicatieve waarde € 3.000.000.

Nadeel: geen twee bedrijven zijn identiek — verschillen in managementkwaliteit, regio of risicoprofiel worden snel over het hoofd gezien.

Venture Capital (VC)

Voor start-ups werken traditionele methoden vaak niet, omdat er nog geen winst of historische cijfers zijn. De VC-methode redeneert daarom achteruit vanaf de beoogde exit: de investeerder schat in wat het bedrijf over bijvoorbeeld vijf jaar waard zal zijn bij verkoop (de terminal value, vaak berekend met een multiple), en brengt die toekomstige waarde terug naar vandaag op basis van het zeer hoge rendement dat hij eist wegens het grote risico.

Overzicht

De methodes in één oogopslag

Welke methode kiezen?

Bijna nooit één methode alleen

In de praktijk zal een professionele waardebepaler zelden op één enkele methode vertrouwen. Door meerdere methodes naast elkaar te leggen, ontstaat een bandbreedte — en binnen die bandbreedte kan de onderhandeling tussen koper en verkoper beginnen. Want waarde is een mening, maar de prijs is een feit.

Calculator of professional?

Een online calculator is geen waarderingsverslag

Een gratis calculator rekent één formule uit en geeft u een indicatief richtcijfer — nuttig om een orde van grootte te kennen, maar zonder bewijswaarde tegenover de fiscus, een koper of mede-aandeelhouders. Het afwegen van meerdere methodes, het normaliseren van eenmalige resultaten en het onderbouwen van de gekozen uitgangspunten is mensenwerk dat een formele waardering vraagt.